DN-expert Richard Osinga: Serieus Duits zaken doen met een scheutje folklore

Na uitgebreid overleg met onze investeerders in Amerika, advocaten en belastingadviseurs, nemen we het besluit. Omdat het grootste deel van ons team in Berlijn zit gaan we naast de Delaware Inc. ook een GmbH oprichten. Het begin van een avontuur. Hoe bureaucratisch zijn de autoriteiten in Berlijn? Hoe makkelijk kun je alles in het Engels regelen? En is iedereen echt altijd stipt?

Ik slinger op mijn fiets door de Berlijnse ochtendspits. Ik wil vandaag liever niet te laat komen. Duitsers zijn stipt en een Duitse advocaat zal wel stipt zijn in het kwadraat. Een beetje bezweet, maar keurig op tijd loop in Café Einstein aan Unter den Linden binnen. Een halfuur zouden we nodig hebben om de afspraak bij de notaris waar we de GmbH gaan oprichten voor te bereiden.

Ik heb mijn koffie inmiddels op en check mijn telefoon nog eens. Dat halve uur is al half om. Ik kijk nog eens naar de drie andere gasten in het café. Nee, daar zit mijn advocaat echt niet tussen. Dat zijn oude mannen en ik zoek een man van mijn leeftijd. Hij is gewoon te laat.

Dan komt ineens een jeugdige ogende veertiger op me af met een brede glimlach. Hij veegt met zijn ene hand een blonde lok uit zijn gezicht en zet met de andere een scooterhelm op de stoel naast me. Uit een leren aktetas haalt hij de papieren en spreidt ze uit op tafel. De ober zet geruisloos een kop cappuccino neer die hij met een hoofdknik in ontvangst neemt. Hij begint meteen te praten.

We zijn binnen tien minuten klaar en terug op schema. De advocaat rijdt op zijn hippe scooter voor me uit. Daar gaan we, Unter den Linden af en zo onder de Brandenburger Tor door. Ik voel me bijna een Berlijner als ik tussen de pilaren van het monument door fiets in de drukke ochtendspits richting de Potsdammer Platz.

Het gebouw in de Ebertstrasse staat is fonkelnieuw. Dat moet ook wel want als ik me niet vergis stond hier niet zo lang geleden de muur. Vriendelijk is het niet. Een strenge, marmeren hal, een receptioniste die vandaag nog niet geglimlacht heeft en zes geluidloze liften. Net als de advocaat spreekt de notaris vlekkeloos Engels.

Na de gebruikelijke plichtplegingen schraapt hij zijn keel en begint de oprichtingsakte in een razend tempo voor te lezen. Om en om een paragraaf Duits, en een paragraaf Engels, accentloos, maar niet te volgen zo snel, en toch – het is een aardig pak die akte van ons. Zo zijn we nog wel even bezig.

Ik kuch. Kunnen we niet iets over slaan? Een geschokte blik. Nederlanders staan natuurlijk bekend om hun losheid, maar een acte ongelezen passeren. Nee. Geen sprake van. Ik vraag of we het Engels niet kunnen overslaan. ‘Is uw Duits voldoende om te begrijpen wat er staat?’ vraagt de notaris op indringende toon. Ik heb Duits laten vallen in de vierde, maar ik geloof toch dat ik het aardig begrijp.

‘Laten we dan ons gesprek ook in het Duits voortzetten’, stelt de notaris voor. Hij zegt het vriendelijk maar het klinkt als een test. Als ik nu iets verkeerd zegt dan gaat hij de tekst alsnog ook in het Engels voorlezen.’Das ist ja kein Problem,’ zeg ik. Dat ‘ja’ ertussen klinkt in mijn oren heel Duits. Zo zou Derrick het kunnen zeggen. Hij knikt en schraapt zijn keel weer. Ik ben geslaagd. Hij raffelt de Duitse tekst af. Twintig minuten later is de GmbH opgericht en ben in Geschäfstführer.

De advocaat zet zijn helm op. ‘Ik moet er vandoor,’ zegt hij. ‘Ik heb zo een afspraak op kantoor. Ik wil niet te laat komen.’ Als ik tien minuten later op kantoor binnenstap, kan ik niet anders dan onder de indruk zijn. Vlotter dan ik had verwacht. Maar ook zakelijk, serieus en efficiënt. Tja, en dat voorlezen dat nemen we dan voor lief als een stukje folklore.

Richard Osinga is founder en COO van Triposo