Wakker worden met Ursula W.

Is het gras bij de buren groener?

In deze tijd van migrantenstromen, grenzen die al dan niet worden gesloten, toenemend individualisme, neigingen tot onafhankelijkheid en een zwakker wordend EU-verbond, maar ook steeds meer drang tot samenwerken en ‘delen’, is het voor mij moeilijk te bepalen wat nou eigenlijk de juiste balans hierin zou zijn.

Moet bij wijze van spreken elke provincie zijn eigen munteenheid hebben en opkomen voor eigen soevereiniteit, of moeten de grenzen binnen geheel Europa totaal verdwijnen en zouden wij liefst één federaal Europa moeten worden? En, op een wat kleinschaliger niveau: wat doet zich voor ten aanzien van de leegloop van het platteland en de groei van ‘de Randstad’? Laten we wel wezen: niet alleen Duitsland verstedelijkt, ook in Nederland gaan steeds meer mensen in de grote stad wonen, of in de directe nabije omgeving. Die tendens zal nog jaren aanhouden.

Op losse schroeven

En dat niet alleen. Over enkele tientallen jaren zal er een tekort zijn aan vakbekwame jonge mensen die de vacatures kunnen invullen. Ondertussen worden we allemaal ouder en werken langer door. Wat ik bedoel te zeggen is, dat er veel gaande is. Er gebeurt veel. Verschuivingen vinden plaats.

Steeds vaker blijken dingen niet zo zeker als ze leken en staan ‘vastigheden’ ineens op losse schroeven. Dat maakt mensen onrustig en ondernemers al helemaal. We zijn op zoek. Waar kun je nog vanuit gaan? Hoe moet je plannen? Waar zit je doelgroep en wie is dat eigenlijk? Misschien vandaag wel, maar morgen niet?

Middenklasse verdwijnt

Gelukkig ben ik geen ondernemer, maar ook mij houdt dit bezig. Al deze veranderingen creëren bovendien steeds meer een tweespalt op alle mogelijke gebied. Arm wordt steeds armer, rijk wordt steeds rijker. Je bent ZZP’er, of in dienst van een globale speler. Middenklasse verdwijnt.

Tegen de achtergrond van alles hierboven, zou ik uw aandacht willen vragen voor de speciale gebieden in ons beider landen, die in de grensstreek liggen. Letterlijk de gebieden die altijd een beetje worden gezien als ‘te klein voor het tafellaken maar te groot voor het servet’

Open grenzen

Onterecht. Deze ‘Euregio’s’ zoals ze heten, bieden uitgelezen kansen. Voor inwoners en bedrijven. In alles en overal ligt het precies er tussenin. Ideaal. Ik ken de cijfers niet, maar al vele jaren wordt er gewerkt aan een verbetering en versterking van de interregionale betrekkingen. En al moet er nog hard aan gewerkt worden, op het gebied van politieke – en economische betrekkingen, cultuur en onderwijs en wonen&werken, zijn flinke stappen gezet.

Nergens zijn de grenzen zo open als in deze streken van Nederland en Duitsland (en België). Dit is mede te danken aan het programma ‘Grensoverschrijdende Samenwerking’ (GROS), door de verschillende ministeries is geïnitieerd, en dat tot doel heeft welk obstakel of beperking dan ook, weg te nemen.

Veel kansen

Arbeidsmobiliteit, onderwijs, zorg, (bedrijfs-)vestiging, transport en infrastructuur worden steeds meer samengebundeld. Grensgemeenten werken steeds meer samen. Duitsers en Nederlanders leren en werken van en met elkaar. Handelen met elkaar. Duitsland is al jaren het grootste exportland voor Nederland. Nederland staat immer op de Duitse exportranglijst binnen de top-4. Het handelsvolume tussen Nederland en Duitsland is het grootste van de hele wereld (op dat van de VS en Canada na), in totaal 160 miljard euro!

En ja, er zijn heus nog wel wat verschillen. Maar in deze grensregio’s liggen enorm veel kansen. Ik roep u op er eens te gaan kijken. Voor uzelf te bepalen of het hier een tafellaken of een servet betreft.

Wat u ook vindt: het gras is er in ieder geval groener….

Goede zaken!

Ursula W.

Ursula W.