Wakker worden met Ursula W.

Liever sprookjes dan de werkelijkheid

De Duitse boulevardbladen staan weer bol van de 'Oranjes'. Hun jaarlijkse skivakantie in Lech wordt uitvoerig beschreven en bovendien wordt deze gelegenheid gebruikt om weer eens wat dieper in het reilen en zeilen van het koningshuis der Lage Landen te duiken. Recente en minder recente gebeurtenissen passeren de revue en vele leden van de familie worden ‘persoonlijk’ geanalyseerd. Voor ons is het een wonderlijk sprookje.

De roddeljournalisten weten altijd wel wat positiefs of negatiefs te schrijven en met krachtige headlines hun artikelen extra smeuïg te maken.

Gezellig

Wij hebben altijd wel iets met dit koninklijke ‘gedoe’, maar zeker vinden wij het altijd iets schattigs hebben. Iets kneuterigs en ‘gezelligs’, het woord dat jullie Nederlanders hebben uitgevonden. We hebben altijd een beetje een meewarig gevoel, maar zijn tegelijk zeer geïnteresseerd. En ook al begrijpen wij Koninginnedag absoluut niet, op een of andere manier fascineert dat ons ook zeer. Misschien nog wel het meest. Het hele volk hult zich in die afschuwelijke kleur en is volledig op hol geslagen, iedereen doet gek en is vrolijk en er valt zelden een onvertogen woord. De Moeder des Vaderlands rijdt op de fiets met haar gevolg door de straat en incidenten zijn er niet. Of het moet een dronkaard zijn die per ongeluk in de gracht is gevallen terwijl hij vanaf de kade stond te urineren.

Gedreutel

En al ik een tip mag geven: hou dat zo! Okay, natuurlijk, paleis Noordeinde wordt voor te veel geld verbouwd, Willem Alexander lijkt misschien niet de slimste en het zeilschip ‘de Groene Draeck’ zou wellicht beter ‘de Gouden Draeck’ heten. Maar daar staat tegenover dat juist dit ‘gedreutel’ een heel sterk punt van de Nederlanders is. Er gaat zo’n enorm gevoel van warmte en saamhorigheid vanuit. Het lijkt een sprookje. Vanzelfsprekend wordt er door jullie ook geklaagd over de monarchie. En dat moet ook. Dat hoort er bij. ‘Dit deugt niet’ en ‘dat zou anders moeten’, maar dan halen jullie ook vrijwel meteen jullie schouders erover op en gaan weer over tot de orde van de dag. En precies dat maakt het zo krachtig. Het is precies dit waarin de Nederlander zo van de Duitser verschilt.

Glamour

Wij komen niet veel verder dan de glamour van de rode loper met daarop Heidi Klum tijdens het Berlinale filmfestival. Angela Merkel op de barricades onder de ‘Brandenburger Tor’. Of een ijzersterke toespraak van Bundespresident Gauck. Wel gedegen, inhoudelijk en met kwaliteit, hoor. Maar ook wat afstandelijker, zakelijker, technischer. Prozaïsch en beschrijvend.

Bindend element

Met jaloezie zie ik hoe koningin Máxima zich door schoolklassen wurmt of hoe de koningin-moeder vrij door de bossen van Lage Vuursche wandelt. Het is allemaal ‘gewoon’. Besef en koester dat, en weet dat jullie koningshuis een van de sterkste bindende elementen in jullie samenleving is. Het maakt het Nederlandse volk zo kenmerkend. Kritisch, soms ‘met een vingertje’ of onbehouwen, maar ook buigzaam en open. Typisch, zoals bij het EK voetbal van 1988 of de recente WK’s. Zo’n enorm gevoel van ‘met elkaar’.

Sprookjes

Zelfs met iemand als Wilders in de politiek en zelfs met ook bij jullie een groeiend populisme, vraag ik mij nog maar af of ‘Keulen’ ook in Amsterdam had kunnen gebeuren. Jullie geloven liever in sprookjes, dan in een kille werkelijkheid. En dat is goed zo.

Ursula W.