Wakker worden met Ursula W.

Hollanditis

Weet je nog? Dat was in de jaren ’80 jullie geweldloze antwoord op de Amerikaanse droom om een kruisraket op elk dorpsplein te plaatsen. Nederland ging massaal de straat op en inspireerde de burgers van Europa tot het voorkomen van verdere escalatie van de Koude Oorlog.

Het is ook jullie ‘nee’ inzake dat associatieverdrag met Oekraïne. Wellicht een reality-check voor die selecte groep politici die de invloed van de EU bijna onbeperkt wil uitbreiden.

Ik heb grote bewondering voor dat vrijgevochten aspect in jullie cultuur. Wij Duitsers zijn van regels en tradities en marcheren daarom soms automatisch achter een rare overheidsvisie aan. Jullie denken zelf na en stellen alles ter discussie.

Niet meedoen, wel betalen

In die kleine EEG van vroeger was Nederland belangrijk, qua visie zelfs bepalend. Jullie mentaliteit maakte vaak het verschil. In het huidige Europa worden jullie niet meer gehoord. De grote landen bepalen en de rest loopt er achteraan. In de grote EU is Nederland de wannabe die nooit meer mee mag doen, maar wel mag betalen.

Jammer, want we hebben die nuchtere vrijgevochtenheid harder nodig dan ooit tevoren. Opgeruid door de Navo maakt de wereld rare sprongen. Europa schuift steeds verder op naar het oosten en niet iedereen vindt het even prettig dat we een loopje nemen met internationaal gemaakte afspraken. We zijn in een sneltreinvaart aan het herbewapenen en onze Amerikaanse bondgenoot bouwt in voormalig Warschaupact-landen aan een raketschild, diverse nieuwe militaire vliegvelden en … inderdaad: depots voor kruisvluchtwapens.

Onze vriend in Turkije

In het zuiden doen we zaken met een Turkse president die een broertje dood heeft aan de vrijheid van meningsuiting. Hij sluit journalisten op en onteigent kranten. Dagelijks vermoorden zijn soldaten in het oosten van Turkije vrouwen en kinderen en als bonus levert hij wapens aan talloze terroristische groeperingen, waaronder IS. We signaleren het, laten het gebeuren en noemen hem onze vriend. Wat zegt dat over ons?

In Duitsland dacht ik vorige week een Hollands moment te hebben. Een komiek schreef een kritisch gedicht over Erdogan. Naar Nederlands voorbeeld was het humoristisch, pittig, onder de gordel en daarmee een tikkeltje onsmakelijk. Een on-Duits signaal dat we het keurslijf aan het afschudden zijn. Kritisch op weg naar de toekomst.

Oogkleppen

Mijn trots was van korte duur. Reeds een dag later censureerde de Duitse publieke omroep de show omdat deze te kwetsend zou zijn voor onze Turkse vriend. Inmiddels wordt de tv-presentator zelfs vervolgd. Ik vrees voor de richting die we zijn ingeslagen en alleen de tijd gaat ons leren of ‘wir schaffen das’ plaats maakt voor een Duitse Hollanditis of dat we de oogkleppen verder optrekken en opnieuw afglijden naar een ‘wir haben es nicht gewusst.’

Ursula W.