Wakker worden met Ursula W.

Staken is niet meer van deze tijd

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden: getooid met petjes, vlaggen, hesjes en fluitjes op weg naar weer de zoveelste verstoring van de openbare orde. Gelukkig gebeurt dit meestal vredelievend en zonder gewelddadigheden. Maar de grimmigheid neemt toe. U weet waarop ik doel: de huidige collectieve stakingen in met name Frankrijk en België.

Inzet van de acties is om de arbeidswetgeving te moderniseren. Iets dat al sinds vele tientallen jaren dringend noodzakelijk is. Het zal het voor werkgevers iets makkelijker worden om personeel te ontslaan (maar terecht of onterecht nog steeds moeilijk genoeg), en enkele vrije dagen zouden moeten worden ingeleverd. Het betekent niet méér dan het eenvoudigweg mee gaan met de tijd en de rechten en plichten van het individu aan te passen aan de wereld van vandaag.

La grande république

Maar dat is waar – zeker de Fransen – niet om bekend staan. Liever blijven zij hangen in regels en wetgeving van weleer, en die opvatting wordt nog eens bekrachtigd door de volstrekt niet-moderne manier van protesteren alleen al: staken! La grande république dat al decennia teert op successen uit het verleden, en doet alsof de revoluties van toen nog steeds de fundamenten vormen voor politiek-economisch beleid van vandaag.

Bar en boos dat grote gedeeltes van de samenleving daardoor worden gegijzeld, met enorme kosten en belemmering van handel en economie, tot gevolg. Een G7 land nota bene, dat eerder doet denken aan Griekenland dan aan een stabiel, betrouwbaar en verantwoordelijk EU-lid.

Industriële revolutie

Staken – op deze manier – is een relict uit vervlogen tijden, waarin in Europa een feodaal systeem heerste van ‘directeur’ en ‘arbeider’; tijden waarin de industriële revolutie zich net begon te ontwikkelen. De eerste beduidende stakingen vonden plaats in Engeland en Frankrijk in de periode rond 1840-1850. In beide landen gebeurde dat eerder dan Duitsland, maar in daar begon de ontwikkeling van de industriële revolutie dan ook iets later *.

Hoe dan ook, de Franse vakbonden organiseren deze maand een reeks stakingen bij de spoorwegen, de metro van Parijs, zeehavens, de kerncentrales en de luchthavens. Ongeveer 25% van de piloten van Air-France KLM staakt eveneens. En waarschijnlijk zullen –na de treinmachinisten- de luchtverkeersleiders in België, komende week hun werk neerleggen.

Hoe geloofwaardig ben je eigenlijk als werknemer, op die manier? Je kunt zo toch nauwelijks verwachten au sérieux genomen te worden als gesprekspartner?

Sabotage

Natuurlijk: je hebt je rechten als werknemer, en die dienen gerespecteerd te worden door de emplooiverstrekker. Overigens is dat weer iets geheel anders dan ook nog te bogen op behaalde ‘verworvenheden’ en die hardnekkig te willen handhaven….

Maar in deze tijd, deze dynamische en digitale tijd, moet het toch een koud kunstje zijn voor een paar fanatiekelingen om veel innovatiever, veel gerichter te ‘saboteren’ waarbij je bovendien met minder actievoerders veel ernstiger ‘schade’ kunt aanrichten bij diegenen die je wilt overtuigen van je gelijk?

Als je dan zo nodig onderdeel wilt uitmaken van een leidende natie, wees dan zelf een voorbeeld en verzin eens iets nieuws. Vergeet die petjes en breng een werkelijke revolutie teweeg in ‘stakingsland’. Jaren later zal men het er dan ongetwijfeld nog over hebben: over ‘vroeger’.

Goede zaken!

*Op 1 mei 1884 brak er in de Verenigde Staten een staking uit die uiteindelijk het begin van de achturige werkdag zou betekenen. Deze dag zal de geschiedenis ingaan als de Dag van de Arbeid en is in vele landen een erkende feestdag. Uitzonderingen zijn Canada, Nederland en ironisch genoeg ook de Verenigde Staten. In Nederland werd in 1888 voor het eerst gestaakt in de textielfabrieken van Twente (bron: Wikipedia)

 

Ursula W.