Wakker worden met Ursula W.

Hogedruktank

Vlaggen. Duizenden. Schwarz-Rot-Gold, overal waar ik kijk. Nooit eerder zag ik zoveel Duitse vlaggen tijdens een sporttoernooi. Ik zie geschminkte mensen. Op straat, in de tram en in restaurants. Vooral volwassenen, met Duitse vlaggen op hun wangen.

Mijn generatie heeft moeite met dit beeld. We vinden het on-Duits. Zelfs ongewenst. Zo zijn we opgevoed. Dat nooit weer, weet u. Het ontwakend nationalisme doet me huiveren, want ik ben bang voor wat het ons gaat brengen.

Wij Duitsers staan bekend als rustig en terughoudend. Jullie vinden ons saai. Het ontbeert ons aan gevoel voor humor. De Duitser is voor jullie de vlees-geworden politieke correctheid.

Het broeit

Oppervlakkig bezien klopt dat, maar diep van binnen broeit het. Voor iedere Duitser is het nieuws dagelijks een strijd tussen ratio en opvoeding. We negeren liever feiten, dan dat we een vervelende waarheid benoemen. Over sommige dingen praat je nu eenmaal niet en zo sussen we ons nationaal geweten. Van wegkijken hebben wij een nationale sport gemaakt en we doen de jaren ’20 dunnetjes over.

Met elkaar bouwen we een enorme hogedruktank. Iedere dag zetten we er een nieuwe band omheen om te voorkomen dat ie scheurt. Met de rente op staatsobligaties inmiddels onder nul en staatsschulden wereldwijd torenhoog, is het dweilen met de kraan open en wachten op de klap.

Oranje dekmantel

In Nederland is de situatie nog scherper. Ik zie een buurman die zijn rijkdom heeft verkwanseld en waar ministers noodwetten misbruiken om multinationals natuurgebieden te laten slopen voor economisch gewin. Tekorten rijzen de pan uit, het leger is afgeschaft en de zorg is verworden tot een banenmachine voor uitgerangeerde politici. Van de kleur van verbroedering is oranje verworden tot een dekmantel voor doofpotten, corrupte politici en huichelarij over een referendum.

In Duitsland staat het politieke midden onder druk, maar peilingen zeggen dat het in Nederland is afgeschaft. Geen wonder dat de regering kwakkelt. Twee visieloze partijen vrezen de verkiezingen en houden elkaar daarom met vage compromissen en dubieuze afspraken in het pluche. Wekelijks staat er een minister voor schut in het parlement, maar jullie minister-president lacht alle kritiek weg.

Kruitvat

Discussies over structurele misstanden verworden tot gedoe over zoekgeraakte bonnetjes, hoeden, auto’s en tatoeages. Verklaringen zijn belangrijker dan oplossingen. Het is leuke televisie, maar voordat je het weet mis je een voetbaltoernooi en doe je internationaal niet meer mee.

Het kruitvat staat in Nederland op ploffen en wij zijn er ook bijna klaar voor. En je hoeft geen eeuwen terug om te snappen wat er gebeurt als Duitsland ergens zijn schouders onder zet.

Goede zaken … en hup Albanië!

Ursula W.