Volleybalster Marlies Wagendorp: Bundesliga is stap dichter bij Nederlands team

De 22-jarige Marlies Wagendorp wil niets liever dan spelen voor het Nederlands volleybalteam. Helaas heeft het nog niet zo ver mogen komen. Voor het seizoen 2016-2017 speelt ze voor het eerst bij een buitenlandse club. Met de Duitse Rote Raben hoopt ze door deel te nemen aan de Bundesliga, een stap dichter bij haar droom te komen. Ze moet nog wel even wennen aan de Duitse mentaliteit.

Toen ze op 8-jarige leeftijd begon met volleyballen, dacht Marlies Wagendorp niet aan een mogelijke carrière in het buitenland. Totdat haar mentor in de tweede klas vroeg of ze mee wilde trainen bij SV Dynamo in Apeldoorn en haar carrière als een sneltrein verliep. In 2014 verruilde de 22-jarige volleybalster de club om uit te komen voor Sliedrecht Sport.

Twee jaar later mag ze de Rote Raben versterken in de Bundesliga, de hoogste landelijke competitie in Duitsland. De Rote Raben komen uit het Beierse dorpje Vilsiburg. Dat ligt 80 kilometer ten noordoosten van München en telt iets meer dan 11.500 inwoners. Bij haar nieuwe club introduceerden ze de maar liefst 1,93 meter lange speelster als ‘Holland-power im Mittelblock’

Ver rijden

Hoe was de overgang naar Vilsbiburg?

Ik heb familie in München wonen en ik was al bekend met de regio waardoor ik de overgang positief heb ervaren. Het dorp is niet groot, maar ik ben gewend om in een klein dorp te wonen en te spelen. De grote steden zijn goed te bereiken en het fijne aan een klein dorp is dat alles zo dicht bij elkaar ligt.

Een minpuntje: In Nederland klaagden we al als we 2,5 uur moesten rijden voor een wedstrijd. Hier ben je na 2,5 uur nog niet eens bij de dichtstbijzijnde tegenstander. Aankomend weekend spelen we bijvoorbeeld tegen een club in Wiesbaden, in Hessen. Dat is een al snel een uurtje of 5 rijden.

Komen je bevindingen overeen met je verwachtingen?

Die had ik bewust niet, ik liet het gewoon over mij heen komen. Ik heb wel met meiden gesproken die al in het buitenland speelden. Over Duitsland hoorde ik goede verhalen, dus ik verwacht wel een leuke competitie met goede tegenstanders.

Hoe zijn de mensen?

Ze zijn allemaal heel erg vriendelijk. Als je iemand op straat groet, zegt iedereen ‘hoi’ terug. Het is allemaal erg vergelijkbaar met Nederland: lekker vriendelijk en open, altijd wel tijd voor een praatje als je een beetje Duits kan.

Kan je al een beetje Duits?

Het verstaan gaat wel prima, het verschilt niet zo van Nederlands. Maar ik wil mijn Duits zeker verbeteren. Vanuit de club krijgen we cursussen aangeboden waar ik ook naartoe ga. Het is namelijk belangrijk dat we met onze sponsoren kunnen communiceren. Er zitten speelsters in het team die nooit een woord Duits gesproken hadden. Als iemand mij op straat aanspreekt, wil ik ooit fatsoenlijk terug kunnen praten. 

Duitse mentaliteit

De Rote Raben staat op nummer 6 in de competitie. Bij de Beierse club is ze momenteel de enige Nederlandse. Eerder speelden de Nederlandse volleyballers Kirsten Knip, Quirine Oosterveld en Tess von Piekartz voor de Duitse club. Die dames hebben de Rote Raben inmiddels verlaten.

Hoe gaat het spelen met je Duitse team?

De sportmentaliteit is professioneler dus er wordt meer van je geëist. In Nederland wilden we ook alles winnen en deden we echt ons best, maar nu wordt er toch wat meer van je verwacht. Aan die Duitse mentaliteit moet ik nog steeds een beetje wennen, het is strenger, veeleisender.

Wat is het grootste verschil tussen volleyballen in Nederland en Duitsland?

Het niveau ligt hoger, de snelheid van het spel ligt hoger en je moet veel alerter zijn. Waar je in Nederland nog wel eens een beweging kan overslaan, moet je dat hier niet proberen. Je krijgt een bal echt drie keer zo hard terug.

Daarbij kan je in Nederland niet van de sport leven, je moet er iets naast doen om rond te komen. De reisafstand is echt een ding. De clubs liggen in Duitsland ver van elkaar waardoor we soms een dag eerder dag van tevoren naar een wedstrijd vertrekken. Maar dat is prima, het hoort bij ons werk.

Het vergt wat om op topsporter te zijn. Wat moest je opgeven om in Duitsland te kunnen spelen?

Vooral het zien van mijn familie en vrienden. Toevallig ben ik afgelopen weekend nog een keer thuis geweest. In Nederland woonde ik al niet meer bij mijn ouders, dus mijn familie zag ik al niet zo heel erg veel. Maar dat is nu natuurlijk nog minder. De dichtstbijzijnde wedstrijd is voor mijn ouders in Münster en dat is 1,5 uur rijden.Vorig jaar kwamen ze bijna elk weekend wel even naar een uit- of thuiswedstrijd kijken.

Olympische Spelen

Marlies Wagendorp werd drie jaar op rij Nederlands jeugdkampioen in 2011, 2012 en 2013.

Je bent pas 22, wanneer is je carrière compleet?

Eén van mijn grootste doelen is aansluiting vinden bij het Nederlands team. Ik train nu al een aantal jaren een beetje mee, maar ik heb die echte stap nog niet kunnen zetten in het basisteam. Ik hoop dat ik door nu mee te spelen in de Bundesliga, dichterbij te komen. Hopelijk haal ik met het Nederlands team de Olympische spelen van 2020 in Tokio, dat zou echt fantastisch zijn. Ik heb gezien hoe zij het het afgelopen jaar hebben gedaan en ik denk dat het zeker haalbaar is.

Benedicte Bombala