Zo ziet Duitsland eruit door de ogen van een schipper op de binnenvaart

Binnenvaartschippers beleven Duitsland op hun eigen manier. Deze week mogen we meevaren op de MS Pontiac van Benno en Karin de Jong.

Wij Nederlanders steken dagelijks op vele manieren de grens over naar Duitsland: met de auto, de trein of met het vliegtuig. Maar hoeveel van ons hebben de ervaring om dat via het water te doen?

Toch is er een belangrijke beroepsgroep die met grote regelmaat de grens passeren. Binnenvaartschippers beleven het oversteken op hun eigen manier, en daar waren we als redactie van Duitslandnieuws wel nieuwsgierig naar. Bovendien wordt 60% van de goederen met bestemming Duitsland vanuit de Rotterdamse haven vervoerd per schip.

Langs de beroemde kapotte brug

Gelukkig hebben we onder onze lezers ook binnenvaartschippers, Benno en Karin de Jong van de MS Pontiac waren bereid om ons digitaal mee te nemen op reis. We beginnen bij de Friesenbrücke, die internationale bekendheid geniet vanwege het feit dat de brug kapot is.

Zondagochtend vertrokken van Delfzijl, net de spoorbrug van Leer gepasseerd.

 

Karin de Jong en haar man varen al samen sinds 1996. Nu de kinderen op het schippersinternaat in Capelle zitten, proberen ze in het weekend in de buurt te zijn, zodat ze hen kunnen ophalen.

Meestal begint de Pontiac in het Zeeuwse Vlissingen waar cellulose (papierpulp) wordt geladen waar in Duitsland papier van wordt gemaakt. Het schip vaart dan langs Rotterdam en via Utrecht en Amsterdam naar het IJsselmeer. Dan via het Friese Lemmer naar Groningen. Emden is de eerste Duitse stad die wordt gepasseerd, dan over de Eems langs Papenburg naar eindbestemming Dörpen. Een plaatsje in Nedersaksen ter hoogte van Stadskanaal.

Maandag 1.650 ton cellulose lossen in Dörpen bij Nordland Papier.

 

Op de terugweg laden ze meestal turf in. Dat klinkt als een ouderwetse grondstof, maar wordt nog altijd gebruikt voor het kweken van champignons (dan loopt de route via Venlo), of voor de potgrond door de tuinders in het Westland.

 

Dinsdag turf laden in Sedelsberg voor naar Venlo in Limburg.

 

Aan boord wordt niet stilgezeten. De man van Karin staat het meeste aan het roer, Karin bestuurt het schip meestal zo’n 2 uur per dag. “Verder is er genoeg te doen in de boekhouding en het huishouden. In het weekend haal ik meestal de kinderen op. Op zondagavond brengen we ze samen weg.”

 

Woensdag weer langs Dörpen gevaren.

 

Binnenvaart steeds moderner

Ook in de binnenvaart staat de tijd niet stil. Ze doen mee aan een proefproject waarbij nauwkeuriger de reistijd wordt berekend aan de hand van informatie van sluizen en bruggen.

En bij steeds meer sluizen moeten de schippers zich aanmelden via een app, vertelt De Jong. “In Duitsland moeten we nog wel altijd met de papieren naar het sluishokje. Die stempels zijn niet veranderd sinds de tijd dat ik als kind met mijn vader meevoer. Sinds vorig jaar kan je in Duitsland de kanaalkosten ook met de pin betalen. In Venlo krijg je voor je liggeld gewoon een factuur.”

 

Donderdag weer Duitsland verlaten, hier op de Eems bij Emden.

 

Zo wordt er in de binnenvaart steeds meer geautomatiseerd. Al vrezen de schippers de komst van zelfvarende schepen nog niet. “Bij stroming en wind heb je gewoon iemand nodig die daar op kan inspelen.”

Het echtpaar maakt zich wel zorgen over de steeds strengere milieueisen die aan de scheepsmotoren worden gesteld. “Het is gewoon erg duur om dit aan te passen, en voor kleinere schepen niet op te brengen. Die gaan nu steeds vaker naar de sloop.”

Toch zijn ze niet somber over de toekomst. “Nu het steeds drukker wordt op de weg, biedt dat extra kansen voor ons.”

 

Mogen we mee?

Heb je ook een bijzondere werkplek en mogen we ook bij jou een paar dagen meekijken?

Mail de redactie:

  • redactie@duitslandnieuws.nl