Polderen? Duitsers houden veel meer van een stevig conflict

Nederlanders polderen zich suf en gieten eindeloos water bij de wijn. Duitsers niet. Die houden wel van een stevig conflict.

Een tijdje geleden circuleerde er een komisch filmpje op internet. Een automobilist en een vrachtwagenchauffeur blokkeerden elkaars doortocht in een bocht middenin een idyllisch Duits dorpje. Het begin van een episch conflict.

De video die met een mobiele telefoon is gefilmd toont hoe de bestuurders elkaar tot het uiterste toe tergen in een staarwedstrijd. Totdat de bijrijder van de vrachtwagen verhaal komt halen bij de automobilist. “U hoeft maar een metertje naar achteren!”, roept hij. Wat de automobilist precies terugzegt is niet te verstaan. Duidelijk is dat hij geen centimeter toegeeft.

Bekijk hier het filmpje:

Volgens de filmer is de stand off al zeker 5 minuten aan de gang voordat hij zijn telefoon erbij pakte. Uiteindelijk kiest de vrachtwagenchauffeur eieren voor zijn geld en stuurt uiterst behoedzaam en langzaam het lange gevaarte achteruit, tussen de fragiele tuinhekjes door.

Zelfs als er dan een gaatje ontstaat die volgens de chauffeur groot genoeg is om doorheen te rijden, blijft de automobilist koppig staan. “Rij toch eens door, Mensch”, brult de bestuurder van de vrachtwagen die boomstammen vervoert. Maar nee, de gezinsauto blijft stokstijf staan. Pas als het gevaarte zich over de stoep er langs wurmt, komt de auto weer in beweging.

Het was vele malen eenvoudiger geweest wanneer de personenauto even naar achteren was gereden. Maar kennelijk was het winnen van de strijd en het innen van het eigen gelijk van groter belang dan een snelle praktische oplossing.

Afsnijden om je punt te maken

Ik moest erom lachen. Wat een stijfkoppen, dacht ik. Dit filmpje mag dan een ietwat extreem voorbeeld zijn, maar het lijkt wel of ik steeds vaker op dergelijke koppigheid stuit in Duitsland. Ik merk dan hoe andere verkeersdeelnemers proberen mij onderdeel te maken van een dergelijke twist. Het gebeurt regelmatig dat je wordt afgesneden omdat iemand anders even een punt wil maken, of de weg wordt geblokkeerd om eventjes te laten zien wie er gelijk heeft.

Natuurlijk vind ik in dit soort situaties dat ik zelf gelijk heb, maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om met mijn auto als wapen de discussie aan te gaan. Is het misschien een cultureel verschil? Een Nederlander poldert wat af in het leven, wil graag compromissen bereiken om maar van het gezeur af te zijn. We moeten het vooral leuk houden met z’n allen. Als het onverhoopt toch uitdraait op een ruzie, dan kan dat ingrijpend zijn voor de onderlinge relatie.

Duitsers houden wel van een stevig conflict

In Duitsland niet. Hier zie ik wel vaker een hevige uitbarsting nadat niemand water bij de wijn wilde doen. En toch blijven beide partijen na afloop vaak even goede vrienden. Een stevig conflict, daar houden ze wel van in Duitsland. Het kan de lucht doen opklaren, verklaarde een Duitse kennis.

Het conflictmodel wordt met regelmaat ook op hoog niveau toegepast. Een bekend voorbeeld was onlangs de loopgravenoorlog tussen de machinisten van de kleinste Duitse treinvakbond en de spoorwegen, de Deutsche Bahn. Binnen enkele maanden legden de treinbestuurders negen keer het werk neer. Ze begonnen met een paar uur werkonderbreking, tot het uitgroeide tot het uitvallen van zo’n beetje al het treinverkeer van bijna een week. Een paardenmiddel die zijn gelijke in Europa niet kent.

Het gaat daarbij allang niet meer om de looneis van 5 procent. Want de Bahn is bereid dit op twee tiende procentpunten in te willigen. Het is veeleer een epische strijd geworden tussen twee onwrikbare dwarsliggers. Toenmalig Deutsche Bahn-topman Rüdiger Grube met een deftig pak tegenover de man in lange regenjas die opkomt voor de belangen van de machinisten; Claus Weselsky. Met zijn hoed, snorretje en Saksische accent is hij voor veel mensen de verpersoonlijking van een vakbondsleider van decennia geleden.

Onvermurwbaar

Ook in de Duitse politiek zie je die koppigheid terug. Beieren wil een tolplan terwijl zo’n beetje de rest van Duitsland het een slecht idee vindt omdat het behalve veel gedoe en bureaucratie vooral weinig geld oplevert. Ook na protest uit Oostenrijk en Nederland zijn de Zuid-Duitsers onvermurwbaar. De tol moet er komen.

Bij de formatiebesprekingen gaat het er ook al zo hard aan toe. Doet er een partij met heel veel tegenzin water bij de wijn, zegt de andere partij weinig verzoenend: het was ook wel een heel dom plan.

Hoe lost men deze vastgelopen gevechten op? Net als bij de stijfkoppen uit het filmpje gaat men net zo lang door totdat de ander toegeeft. Of er moet een machtigere partij tussen de kemphanen springen als bemiddelaar. Bij de treinstakingen werd er heimelijk druk uitgevoerd uit het kantoor van de bondskanselier zelf. Het tolprobleem moest Brussel oplossen en rond de formatie is het dit weekend buigen of barsten.

Als de dwarsliggers er samen niet uitkomen, dan moet ‘Mutti’ Merkel ingrijpen.

 

Deze column verscheen eerder in het RD.