We hebben altijd wat te mekkeren

Mopperen is in Nederland misschien wel een nationale hobby. We doen het veelvuldig en met liefde. Daarin verschillen we weinig van de Duitsers, die ook graag een stevig potje van zich af 'meckern'.

Het is nooit goed. We weeklagen de hele dag door. Over het te koude/te warme weer, op de ‘boven ons gestelden’, op onachtzame medeweggebruikers, op taaie procedures, langzame ambtenaren, op onszelf en op onze geliefden.

En we vinden het vaak niet eens vervelend, al dat negatieve gepruttel. Het is normaal, het hoort erbij. Sterker nog, ik meen zelfs te ontwaren dat we stiekem wel een beetje trots zijn op onze knorrige opmerkingen. ‘Als we altijd maar tevreden waren en nooit ergens kritiek op hadden, dan waren we vast niet zover gekomen.’

Mopperen helpt

Zo is het natuurlijk ook. Als we het ‘wel best’ hadden gevonden dat het water ons met regelmaat overspoelde, dan waren we nooit aan die dijken begonnen waar we nu zo knus en welvarend achter wonen. En als de Duitsers zich hadden weten te behelpen met hun handen, dan hadden ze nooit die degelijke machines in elkaar geknutseld. Al dat kniezen heeft ons geen windeieren gelegd.

Het heerlijke van in Duitsland wonen is dat je mag zaniken op de nukken van het Duitse volk, zonder dat je het zelf direct aangaat. En dingen waar je je in Nederland over zou opwinden, volg je van een afstandje. Het komt allemaal niet zo hard binnen. Die distantie zorgt voor een prettig vogelvluchtperspectief waardoor je de boel met een glimlach vanaf de zijlijn kunt beschouwen.

Smokkelwaar

Toch zijn er momentjes dat je het directer voelt. De douanecontrole op vliegvelden is zo’n kleine snelkookpan waar culturen onherroepelijk bloot komen te liggen. Zo groeit bij de priemende blikken van de Duitse security bij mij altijd de vrees dat ze mijn smokkelwaar ontdekken. Niet dat ik verboden spullen bij me heb, maar door de barse toon voel ik me zelfs als onschuldige behoorlijk schuldig.

Andersom maakt de Nederlandse douanier op de terugweg luidkeels een guitige opmerking over het blok boerenkaas in mijn handbagage. Voor de één werkt zoveel vrijpostigheid op de zenuwen, ik kan er wel om lachen. De Duitse dame achter me in de rij is opgetogen over de vrolijke sfeer en bedankt de Nederlandse security om hun vriendelijkheid. Een staaltje hoffelijkheid die ik bij landgenoten wel eens mis.

En zo is er altijd iets te mekkeren. Gelukkig maar.

Ook mekkeren?

Mekkeren lucht op!

Mail waar je graag eens over zou willen mopperen. Om het eerlijk te houden; mekker over de buren en over je eigen land!

  • redactie@duitslandnieuws.nl